THE DUBLINERS BESTAAN 50 JAAR  

 

De befaamde Ierse folkgroep The Dubliners leed eerder dit jaar een gevoelig verlies door de dood van banjospeler Barney Mckenna. De muzikant overleed vrij onverwacht op 72-jarige leeftijd. Hij werd gezien als een van de meest invloedrijke banjospelers in de Ierse folk en was de laatste van de vier oprichters van The Dubliners die nog in leven was. Zijn plaats is inmiddels ingenomen door Gerry O'Connor, een man die geldt als een  belangrijke vernieuwer van het banjospel. O’Connor was lid van de groep Four Men And A Dog en speelt net zo gemakkelijk Amerikaanse bluegrass, Afrikaanse en Aziatische volksmuziek als Ierse folk. Diverse soloplaten onderstrepen z’n kwaliteit. Mensen die hem met the Dubliners aan het werk gehoord hebben, zijn onder de indruk: O’Connor brengt rock and roll in het repertoire van de Ierse folkveteranen.

 

De nieuwe Nederlandse tournee van the Dubliners krijgt een bijzonder tintje, want hij staat niet alleen in het teken van het 50-jarig bestaan, maar ook van de groepsleden die inmiddels niet meer in leven zijn. Tijdens dit jubileum concert worden hun overleden vrienden Barney McKenna , Luke Kelly, Ciaran Bourke en Ronnie Drew op bijzondere wijze geërd.

The Dubliners John Sheahan, Sean Cannon, Eamonn Campbell, Patsy Watchorn en Gerry O’Connor eren hun overleden vrienden door middel van de presentatie uniek video materiaal, archieffoto’s en oorspronkelijke soundtracks uit vervolgen dagen. Daarnaast zal Sheahan een aantal gedichten voordragen die hij speciaal voor zijn makkers heeft geschreven. Tijdens de nieuwe tournee van the Dubliners worden dus  legendarische muzikanten op een bijzondere manier ,tot leven gebracht’ en dat is een gebeurtenis die geen Dubliners-fan mag missen.

 

The Dubliners bestaan precies een halve eeuw en ter gelegenheid van dat heuglijke feit komt dezer dagen een dvd op de markt met een bijzonder jubileumconcert dat is vastgelegd in de Christ Church Cathedral in hartje Dublin. Daarbij krijgen de muzikanten steun van het uit ruim 20 jonge mensen bestaande Dublin Gospel Choir en leden van the Chieftains. De dvd krijgt door de dood van Barney McKenna een extra lading, want hij is hierop voor het laatst aan het werk te zien.

 

,,Ik had destijds nooit gedacht dat the Dubliners het zo lang zouden volhouden,’’ bekent Sheahan. ,,In de jaren zestig maakten we er wel eens grapjes over. Dan zeiden we: we gaan net zolang door tot we oude, grijze mannen zijn die alleen nog kunnen lopen met een wandelstok. En dan hadden we de meeste lol. Maar we komen nu aardig in die buurt. Het is verbazingwekkend hoe snel de jaren voorbij zijn gegaan. En nog altijd zijn we onderweg. Het is moeilijk om me op dit moment voor te stellen hoe een leven zonder muziek en reizen er uitziet.’’  

 

Sheahan vervolgt: ,,Er doen nog steeds hardnekkige verhalen over ons de ronde dat we notoire drankorgels zijn. Onzin. Als dat zo was, hadden we het nooit een halve eeuw volgehouden in de muziek. Ciaran Bourke, Luke Kelly en Ronnie Drew hebben zich ook echt niet doodgedronken. Bourke kreeg een hersentumor en raakte aan één kant van zijn lichaam verlamd. Triest, hij was een enorm grote kerel met een reusachtige baard. Het leek alsof hij niet kapot was te krijgen. Zijn leven was veel te kort, maar hij heeft volgens mij van elke minuut genoten. Een bijzonder mens, bij zijn huis in Dublin heeft hij ooit een schuurtje van bierflessen gebouwd. Duizenden heeft hij ingemetseld. ,,Zo komen die lege flessen toch nog van pas,’’ zei hij tegen iedereen die met open mond z’n bouwwerk bewonderde. Als je binnen stond, was het schuurtje helemaal groen door de lichtinval. Ja, hij deed dingen die nooit iemand anders had gedaan.’’

 

Luke Kelly werd geveld door kanker. Sheahan: ,,Hij was een overtuigd communist en een echte intellectueel. Hij praatte iedereen onder de tafel en volgens de legende kon ook niemand tegen hem op wat drinken betreft. Maar dat betwijfel ik. Hij was gek op literatuur en zat meer te lezen dan dat hij dronk. Hij had altijd wel een boek op zak. Elk jaar op zijn sterfdag gaan we naar zijn graf in Dublin om hem eer te bewijzen. Er is dan iemand die een paar woordjes spreekt en vervolgens spelen we een nummer. We proberen die traditie zo lang mogelijk vol te houden. Niet dat we er veel vertoon van maken, we houden het echt in de informele sfeer."

 

,,Ja, het is net alsof onze groep een echte familie is,’’ peinst Sheahan. ,,Zelfs met de dode Dubliners is er nog een hechte band. Toen Ronnie Drew de groep verliet om solo te gaan, was het net alsof een dierbaar familielid ging emigreren. Zijn besluit heeft ons destijds flink pijn gedaan. We hebben hem dan ook nooit echt vervangen. We gingen gewoon verder als the Dubliners zonder Ronnie Drew. Hij was een beetje een vaderfiguur voor ons. Dat realiseerden we ons pas goed nadat hij aan stembandkanker was overleden.’’